" ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും സുരഭിലമായ പുഷ്പങ്ങലെക്കാള് സൌരഭ്യമുള്ളതും, വെണ്ണ, പാല്ക്കട്ടി , ഇവയെക്കാളും മൃദുലമായതും, മയിലിന്റെ മിഴികലെക്കാള് മനോഹരമായതും, പൂനിലാവിനെക്കാള് ആനന്ദം ഉളവാക്കുന്നതുമായ ഒരു വസ്തുവേ ഈ ലോകത്തുള്ളൂ. അതാണ് അമ്മയുടെ സ്നേഹം." ആന്ധ്രാ പ്രദേശിലെ ഒരു കവിയുടെ വാക്കുകളാണിത്.
വേദങ്ങള് പറയുന്നു, മാതൃ ദേവോ ഭവ: , പിതൃ ദേവോ ഭവ:, എന്നൊക്കെ. നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളെ ഈശ്വര തുല്യം സ്നേഹിക്കണം എന്നാണ് ഇതുകൊണ്ട് അര്ത്ഥമാക്കുന്നത്
അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തില് കവിഞ്ഞു മറ്റൊന്നും ഈ ലോകത്തിലില്ല .അവരുടെ വാക്കുകള് എല്ലായിപ്പോഴും മധുരതരമായിരിക്കും . വല്ലപ്പോഴും ഒരു ഭാവ മാറ്റം വന്നാല് തന്നെ , അത് നമ്മളെ വേദനിപ്പിക്കുവാനല്ല മറിച്ചു തെറ്റില് നിന്നും ശരിയിലേക്ക് നയിക്കുവാനായിരുന്നു എന്ന് നാം പിന്നീട് തിരിച്ചറിയുന്നു.
നമ്മുടെ ഭാരതത്തിന്റെ സംസ്കാരം , മാതാവിന് ഏറ്റവും പ്രാധാന്യം നല്കി ആദരിക്കുന്നു. നമ്മള് നമ്മുടെ രാജ്യത്തെക്കുറിച്ച് പരാമര്ശിക്കുമ്പോള് മാതൃ രാജ്യം എന്നാണു വിശേഷിപ്പിക്കാറു. ഒരിക്കലും പിതൃ രാജ്യമെന്ന് കേട്ടിട്ടില്ല. " ജനനി ജന്മ ഭൂമിസ്ച്ച , സ്വര്ഗാതപീ ഗരീയസി (അമ്മയും മാതൃ രാജ്യവും സ്വര്ഗത്തേക്കാള് മഹത്തരം ) "എന്ന് ഭഗവാന് ശ്രീ രാമച്ചന്ദ്രനെക്കൊണ്ട് പറയിച്ച വികാരം മാതൃസ്നേഹം അല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? രാജ്യം നമ്മുടെ മാതാവും ,സംസ്കാരം നമ്മുടെ പിതാവുമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും നാം നമ്മുടെ രാജ്യത്തെയും, നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തെയും മറക്കുവാന് പാടുള്ളതല്ല.
ഇന്ന് ലോകത്തെമ്പാടും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകള് പൂക്കളും, ആശംസാ കാര്ഡുകളും ഒക്കെ അയച്ചു മാതൃദിനം കൊണ്ടാടുന്നു. വ്യക്തിപരമായി ഈ പ്രവണതയെ അംഗീകരിക്കാന് എനിക്കാവില്ല. പാശ്ചാത്യരുടെ ഒരു വിപണന തന്ത്രം മാത്രമാണിത്.ഭാരതീയര്ക്കു എല്ലാ ദിവസവും മാതൃദിനം ആണെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.എന്റെ മജ്ജയും മാംസവും ഒക്കെയായ, എന്റെ നിലനില്പ്പിനു തന്നെ കാരണക്കാരിയായ മാതാവിനെ ഓര്ക്കാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും എന്റെ ജീവിതത്തിലില്ല.ഈശ്വരന്റെ ആദ്യ സൃഷ്ടി മാതാവെന്നു സ്വാമി വിവേകാനന്ദന് പറഞ്ഞത് ഇവിടെ ഓര്ക്കുക.
ഭാരതത്തിലെ സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതിയില് അച്ഛനെക്കാള് പ്രാധാന്യം അമ്മയ്ക്കാണ്. കുട്ടികള്ക്ക് അമ്മമാരോടാണ് കൂടുതല് ആഭിമുഖ്യം. പുക്കിള്കൊടി ബന്ധം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് വെറുതെയല്ല. എല്ലാറ്റിന്റെയും തുടക്കം അമ്മയില് നിന്നാണ്. ഒരു കുഞ്ഞു ജനിച്ചു അവന് സംസാരിക്കുവാന് തുടങ്ങുമ്പോള് ആദ്യം ഉച്ചരിക്കുന്നത് അമ്മയെന്ന വാക്കുകളാണ്. മുലപ്പാലിലൂടെ അമ്മയുടെ സ്നേഹമാണ് അവന് നുകരുന്നത്.
നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കള് നമ്മളെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ചും പരിപാല്ച്ചും വലിയവരാക്കുന്നു. തിരിച്ചു നമ്മള് അവര്കെന്താണ് കൊടുക്കുന്നത്? അവര്ക്ക് ഏറ്റവും പരിചരണം ആവശ്യമായ വാര്ധക്യാവസ്ഥയില് അവരെ വല്ല വൃദ്ധ സടനങ്ങളിലും കൊണ്ടുചെന്നാക്കുന്നു . വാര്ധക്യ കാലത്തെ , രണ്ടാം ബാല്യം എന്നാണു വിശേഷിപ്പിക്കാറു. കുഞ്ഞുങ്ങള് ആയിരുന്നപ്പോള് നമുക്ക് കിട്ടിയ സ്നേഹവും പരിചരണവും ഇരട്ടി അളവില് തരിച്ചു കൊടുക്കേണ്ട സമയം ആണത്. ശങ്കരാചാര്യ സ്വാമികള്ക്ക് സ്വന്തം മാതാവില് നിന്നും വളരെ കാലം വിട്ടു നില്കേണ്ടി വന്നു. ഒടുവില് മരണസന്നയായ മാതാവിന്റെ അരുകില് അദ്ദേഹം എത്തിച്ചേരുന്നു. കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളൊക്കെ അദ്ധേഹത്തിന്റെ മനസ്സില് കൂടി കടന്നു പോകുന്നു. അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ഹൃദയ വ്യഥയോടെ അദ്ദേഹം ഉരുവിട്ട ശ്ലോകങ്ങളാണ് പിന്നീട് " മാതൃ പഞ്ചകം " എന്നപേരില് പ്രസിദ്ധമായത്. അതിലെ ആദ്യ ശ്ലോകം ഇങ്ങനെ തുടങ്ങുന്നു.
"ആസ്താം താവദീയം പ്രസൂധി സമയേ ദുര്വാര ശൂല വ്യധാ
നൈരുച്യം തനുശോഷണം മലമയീ
ശൈയ്യാ ച സാംവത്സരീ
ഏകസ്യാപി ന ഗര്ഭ ഭാര ഭരണ ക്ലെശ്ശസ്യ യസ്യഷമോ
ധാതും നിഷ്കൃതി മുന്നമോപി തനയ തസ്യ ജനന്യേ നമ:"
വേദങ്ങള് പറയുന്നു, മാതൃ ദേവോ ഭവ: , പിതൃ ദേവോ ഭവ:, എന്നൊക്കെ. നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളെ ഈശ്വര തുല്യം സ്നേഹിക്കണം എന്നാണ് ഇതുകൊണ്ട് അര്ത്ഥമാക്കുന്നത്
അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തില് കവിഞ്ഞു മറ്റൊന്നും ഈ ലോകത്തിലില്ല .അവരുടെ വാക്കുകള് എല്ലായിപ്പോഴും മധുരതരമായിരിക്കും . വല്ലപ്പോഴും ഒരു ഭാവ മാറ്റം വന്നാല് തന്നെ , അത് നമ്മളെ വേദനിപ്പിക്കുവാനല്ല മറിച്ചു തെറ്റില് നിന്നും ശരിയിലേക്ക് നയിക്കുവാനായിരുന്നു എന്ന് നാം പിന്നീട് തിരിച്ചറിയുന്നു.
നമ്മുടെ ഭാരതത്തിന്റെ സംസ്കാരം , മാതാവിന് ഏറ്റവും പ്രാധാന്യം നല്കി ആദരിക്കുന്നു. നമ്മള് നമ്മുടെ രാജ്യത്തെക്കുറിച്ച് പരാമര്ശിക്കുമ്പോള് മാതൃ രാജ്യം എന്നാണു വിശേഷിപ്പിക്കാറു. ഒരിക്കലും പിതൃ രാജ്യമെന്ന് കേട്ടിട്ടില്ല. " ജനനി ജന്മ ഭൂമിസ്ച്ച , സ്വര്ഗാതപീ ഗരീയസി (അമ്മയും മാതൃ രാജ്യവും സ്വര്ഗത്തേക്കാള് മഹത്തരം ) "എന്ന് ഭഗവാന് ശ്രീ രാമച്ചന്ദ്രനെക്കൊണ്ട് പറയിച്ച വികാരം മാതൃസ്നേഹം അല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? രാജ്യം നമ്മുടെ മാതാവും ,സംസ്കാരം നമ്മുടെ പിതാവുമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും നാം നമ്മുടെ രാജ്യത്തെയും, നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തെയും മറക്കുവാന് പാടുള്ളതല്ല.
ഇന്ന് ലോകത്തെമ്പാടും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകള് പൂക്കളും, ആശംസാ കാര്ഡുകളും ഒക്കെ അയച്ചു മാതൃദിനം കൊണ്ടാടുന്നു. വ്യക്തിപരമായി ഈ പ്രവണതയെ അംഗീകരിക്കാന് എനിക്കാവില്ല. പാശ്ചാത്യരുടെ ഒരു വിപണന തന്ത്രം മാത്രമാണിത്.ഭാരതീയര്ക്കു എല്ലാ ദിവസവും മാതൃദിനം ആണെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.എന്റെ മജ്ജയും മാംസവും ഒക്കെയായ, എന്റെ നിലനില്പ്പിനു തന്നെ കാരണക്കാരിയായ മാതാവിനെ ഓര്ക്കാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും എന്റെ ജീവിതത്തിലില്ല.ഈശ്വരന്റെ ആദ്യ സൃഷ്ടി മാതാവെന്നു സ്വാമി വിവേകാനന്ദന് പറഞ്ഞത് ഇവിടെ ഓര്ക്കുക.
ഭാരതത്തിലെ സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതിയില് അച്ഛനെക്കാള് പ്രാധാന്യം അമ്മയ്ക്കാണ്. കുട്ടികള്ക്ക് അമ്മമാരോടാണ് കൂടുതല് ആഭിമുഖ്യം. പുക്കിള്കൊടി ബന്ധം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് വെറുതെയല്ല. എല്ലാറ്റിന്റെയും തുടക്കം അമ്മയില് നിന്നാണ്. ഒരു കുഞ്ഞു ജനിച്ചു അവന് സംസാരിക്കുവാന് തുടങ്ങുമ്പോള് ആദ്യം ഉച്ചരിക്കുന്നത് അമ്മയെന്ന വാക്കുകളാണ്. മുലപ്പാലിലൂടെ അമ്മയുടെ സ്നേഹമാണ് അവന് നുകരുന്നത്.
നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കള് നമ്മളെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ചും പരിപാല്ച്ചും വലിയവരാക്കുന്നു. തിരിച്ചു നമ്മള് അവര്കെന്താണ് കൊടുക്കുന്നത്? അവര്ക്ക് ഏറ്റവും പരിചരണം ആവശ്യമായ വാര്ധക്യാവസ്ഥയില് അവരെ വല്ല വൃദ്ധ സടനങ്ങളിലും കൊണ്ടുചെന്നാക്കുന്നു . വാര്ധക്യ കാലത്തെ , രണ്ടാം ബാല്യം എന്നാണു വിശേഷിപ്പിക്കാറു. കുഞ്ഞുങ്ങള് ആയിരുന്നപ്പോള് നമുക്ക് കിട്ടിയ സ്നേഹവും പരിചരണവും ഇരട്ടി അളവില് തരിച്ചു കൊടുക്കേണ്ട സമയം ആണത്. ശങ്കരാചാര്യ സ്വാമികള്ക്ക് സ്വന്തം മാതാവില് നിന്നും വളരെ കാലം വിട്ടു നില്കേണ്ടി വന്നു. ഒടുവില് മരണസന്നയായ മാതാവിന്റെ അരുകില് അദ്ദേഹം എത്തിച്ചേരുന്നു. കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളൊക്കെ അദ്ധേഹത്തിന്റെ മനസ്സില് കൂടി കടന്നു പോകുന്നു. അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ഹൃദയ വ്യഥയോടെ അദ്ദേഹം ഉരുവിട്ട ശ്ലോകങ്ങളാണ് പിന്നീട് " മാതൃ പഞ്ചകം " എന്നപേരില് പ്രസിദ്ധമായത്. അതിലെ ആദ്യ ശ്ലോകം ഇങ്ങനെ തുടങ്ങുന്നു.
"ആസ്താം താവദീയം പ്രസൂധി സമയേ ദുര്വാര ശൂല വ്യധാ
നൈരുച്യം തനുശോഷണം മലമയീ
ശൈയ്യാ ച സാംവത്സരീ
ഏകസ്യാപി ന ഗര്ഭ ഭാര ഭരണ ക്ലെശ്ശസ്യ യസ്യഷമോ
ധാതും നിഷ്കൃതി മുന്നമോപി തനയ തസ്യ ജനന്യേ നമ:"
നൊന്തു പ്രസവിച്ചു, വളര്ത്തി വലുതാക്കിയ സ്വന്തം മാതാവിന് വേണ്ടി അവസാന നാളുകളില് ഒന്നും ചെയ്യുവാന് കഴിയാഞ്ഞതില് അദ്ദേഹം പരിതപിക്കുന്നു.
ഇന്നും ഞാന് നാട്ടില് അവധിക്കു ചെല്ലുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന എന്റെ അമ്മയെ ഞാന് ഓര്ക്കുന്നു. ആ മടിയില് ഒരു നിമിഷം തല ചായ്ച്ചു കിടന്നാല് ഇതുവരെ അനുഭവിച്ച വിഷമങ്ങളൊക്കെ എങ്ങോ പോയ് ഒളിക്കും. ആ നിമിഷങ്ങളില് ഈ അമ്പതു വയസ്സുകാരന് ഒരു കൈകുഞ്ഞായ് മാറും. ആ അനുഭൂതികല്ക്കായ് എല്ലാ വര്ഷവും ഞാന് കാത്തിരിക്കുന്നു.
ഇന്നും ഞാന് നാട്ടില് അവധിക്കു ചെല്ലുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന എന്റെ അമ്മയെ ഞാന് ഓര്ക്കുന്നു. ആ മടിയില് ഒരു നിമിഷം തല ചായ്ച്ചു കിടന്നാല് ഇതുവരെ അനുഭവിച്ച വിഷമങ്ങളൊക്കെ എങ്ങോ പോയ് ഒളിക്കും. ആ നിമിഷങ്ങളില് ഈ അമ്പതു വയസ്സുകാരന് ഒരു കൈകുഞ്ഞായ് മാറും. ആ അനുഭൂതികല്ക്കായ് എല്ലാ വര്ഷവും ഞാന് കാത്തിരിക്കുന്നു.
" യാ ദേവി സര്വ ഭൂതേഷു മാതൃ രൂപേണ സംസ്ഥിതാ
നമസ്തസ്യൈ , നമസ്തസ്യൈ , നമസ്തസ്യൈ നമോ നമ: "
(സര്വ ഭൂതങ്ങളിലും മാത്രുസ്വരൂപിനിയായി പരിലസിക്കുന്ന അമ്മെ, അവിടുത്തേക്ക് നമസ്കാരം ).
നമസ്തസ്യൈ , നമസ്തസ്യൈ , നമസ്തസ്യൈ നമോ നമ: "
(സര്വ ഭൂതങ്ങളിലും മാത്രുസ്വരൂപിനിയായി പരിലസിക്കുന്ന അമ്മെ, അവിടുത്തേക്ക് നമസ്കാരം ).
ദേവി മാഹത്മ്യത്തിലെ ഈ വരികള് ഞാന് എന്റെ അമ്മക്കായി സമര്പ്പിക്കുന്നു........
ചന്ദ്രു.....
ചന്ദ്രു.....
No comments:
Post a Comment